Režimi koriste vehabijske grupe kao izgovor za brutalnost nad legitimnom opozicijom

Ne bi bilo pogrešno zaključiti da je tokom pokolja u Siriji kojeg je vještački proizveo NATO, najveći broj takfiri terorista došao iz zemalja članica bivšeg Sovjetskog Saveza. Ti teroristi su većinom došli iz Centralne Azije i Kavkaza. Najzloglasnije vođe ovih grupa u Siriji su većinom Dagestanci, Gruzijci, Čečeni ili Tadžikistanci.

Iako je prvi aktivni islamski pokret u regionu bio tradicionalno sunnitska organizacija iz Tadžikistana, "Islamska partija oživljenja Tadžikistana" (IRPT), vehabijski narativ dominira islamskim organizacijama u regionu. Pokušat ćemo ukratko analizirati zašto se ovo desilo i koji su mogući pravci ovog emevijskog trenda u muslimanskim društvima bivših sovjetskih republika.

Glavni razlog zašto je tekfirsko-vehabijski narativ postao tako dominantan među većinom muslimana ranih 1990. godina jeste zato što je unutar pokreta za nezavisnost Čečenije, prije njihovog neuspjelog rata za nezavinost, prodro veliki broj saudijskih pseudo učenjaka. Čečenski pokret za nezavisnost pod islamskom zastavom i sloganima je bio glavni razlog izloženosti mnogih muslimana iz SSSR-a Islamu. Potpuno otuđeni od islama tokom komunističkog perioda, većina muslimana je vidjela neku vrstu oživljavanja njihove nezavisnosti u onima koji su izazivali imperijalno prisustvo Moskve, koje je bilo prikriveno pod maskom "internacionalnog komunizma". Dok su Čečeni uspjeli izvesti brojne smjele vojne operacije protiv ruske vojske , postali su simboli nove post-sovjetske stvarnosti koju su mnogi narodi sanjali decenijama: potpuna nezavisnost od Rusije. Ova vizija je oslijepila mnoge muslimane iz regione bivše sovjetske zone utjecaja na ne-islamsko, i ponekad potpuno suprotno islamskom, ponašanje u ratovima koje su vodile čečenske milicije koje su polahko postajale sve više selefijski indoktrinisane.

Period čečenskog rata za nezavisnost od 1994. do 2003. bio je najvažniji događaj u islamskom preporodu u regionu bivših sovjetskih republika. Prije mutiranja u tekfirski trend, čečenski pokret je smatran simbolom nezavisnosti od decenija ruskih osvajanja bivših muslimanskih teritorija na Kavkazu i centralnoj Aziji. To više nije slučaj, ali događaji tih godina ostavili su snažan ideološki i metodološki utisak u mislima mnogih muslimana na Kavkazu i centralnoj Aziji.

Danas preostali članovi pokreta za nezavisnost Čečenije predstavljaju plaćenike bez vođe, koji služe NATO-u kao topovsko meso za unaprijeđivanje agende Washingtona i Tel Aviva u parčanju Bliskog Istoka u mini države. Međutim, malo je vjerovatno da će tekfirski narativ postati dominantan poziv na oružje muslimanima bivših sovjetskih republika.

Bez obzira na to, tekfirski trend je i dalje moćan alat koji koriste regionalni režimi kako bi se potkopali legitimni islamski pokreti. Ovo se najbolje može uočiti u Tadžikistanu i Azerbejdžanu, gdje vladajuće kleptokracije dozvoljavaju tekfirskim grupama da funkcioniraju na kontrolisan način kako bi osigurali podršku iz Moskve, Teherana i Evrope. Logika ove politike je da tokom legitimnog narodnog ustanka, ne-islamske terorističke metode tekfiri grupa će poslužiti kao opravdanje režimu za brutalnost prema sopstvenom stanovništvu, a sve to pod palicom "borbe protiv terorizma". Zbog nedostatka ideološke i organizacione sofisticiranosti legitimnih islamskih pokreta u regionu, ova politika je atraktivna opcija za održavanje regionalnih režima.

U narednim godinama, primarni izazov za većinu islamskih pokreta na globalnom nivou bi bio sprečavanje vehabijskim i saudijskim organizacijama da otmu i izmjene legitimnu narodnu želju za promjenama. Ovu prepreku će biti naročito teško prevladati za muslimane u regionu bivših sovjetskih republika, jer su selefističke grupe iz Saudijske Arabije uspjele da se uspostave kao primarne alternative zvaničnom "Islamu", koji je sankcionisan od strane vladajućih.

Iako su ove NATO sponzorisane tekfiri grupe propale na testu vođenja države i društva u Afganistanu, Čečeniji, dijelovima Nigerije, Somalije i od nedavno i Libije i djelovima Sirije i Iraka, neki muslimani u bivšem sovjetskog regionu ih vide kao moćna sredstva kojima bi se mogli otarasiti čvrstog stiska sadašnjih režima. Ovo se poklapa sa načinom na koji NATO posmatra tekfirije i vehabije: kao alate destabilizacije. Ovakva situacija stvara dilemu mnogim društveno-političkim aktivističkim grupama u regionu bivših sovjetskih republika, koje nisu u stanju da samostalno uzdrmaju autokratske režime, već su očajnički angažovane da ih se otarase. Ovo se u suštini svodi na sljedeće pitanje: da li bi se trebao uspostaviti savez sa elementima nestabilnosti? "Ne" je očigledan odgovor za stranog posmatrača, ali ne i za socijalističkog, liberalnog ili posvećenog muslimana koji je godinama bio zatvoren u logorima za mučenje u Uzbekistanu, Tadžikistanu ili Azerbejdžanu. Sve dok se ne dođe do autentičnog pokreta opozicije koji bi predstavio hrabru alternativu aktuelnim represivnim režimima, tekfiri-vehabijska prijetnja će i dalje postojati.




Top